‘Mijn projecten kunnen wel even wachten’, besloot ik. Het is nu tijd voor belangrijkere zaken. Mijn vader had zijn memoires op schrift gesteld; ik ging hem helpen een boek te publiceren. Een kostbaar proces kwam op gang.

In het voorjaar van 2014 las ik stukken uit het boek ‘How will you measure your life’ van Clayton Christensen. In een van de hoofdstukken schreef deze succesvolle zakenman en Harvard Business School professor dat hij besloot, toen zijn vader ziek was, om een half jaar vrij te nemen om tijd met hem te besteden. Het werd een bijzondere tijd; het was een van de beste beslissingen in zijn leven. Ik las het en het verhaal bleef me bij. Het was alsof ik aanvoelde ‘hier moet ik wat mee’. In die periode was ik begonnen met het redigeren van de memoires van mijn vader – af en aan – want ik deed het tussen mijn drukke werkzaamheden door. Kort daarna besloot ik om al mijn projecten voor een periode aan de kant te zetten en de hele zomerperiode vrij te nemen voor dit redigeerproject in samenwerking met mijn ouders. Het was goed om even mijn eigen ‘belangrijke’ projecten te relativeren. Want, wat is nou echt belangrijk? Mijn vader heeft geen dodelijke ziekte, maar is wel 87 jaar.

boek ‘De capriolen van een schipperszoon 1Kras op mijn bril

In die rustige zomerperiode nam ik dus ruimte en tijd om me te focussen op het redigeren van zijn verhalen. Grote delen daarvan waren ook ‘mijn’ verhalen; mijn kindertijd en jeugdjaren. Het waren de jaren dat ik me diep met hen verbonden voelde, want opgroeiend op een binnenschip begeleidde mijn moeder me door de eerste jaren van de lagere school. Slechts korte tijd zat ik op een internaat, en daarna studeerde en werkte ik weer samen met hen aan boord. Hoewel geïsoleerd op dat schip van leeftijdsgenoten, genoot ik van de band en vriendschap met mijn ouders. Die verbondenheid werd beschadigd toen ik verkering kreeg en mijn dynamische en dramatische papa andere ideeën had over de toekomst van zijn dochter. Ik lijk op hem qua karakter. Dus mijn dynamische en dramatische reactie zorgde ook voor afstand. Ik kreeg, in de relatie met mijn ouders, wat ik noem ‘een kras op mijn bril’.

Inzicht krijgen

Over de jaren ging onze relatie op en neer. De laatste jaren was het goed en stabiel. We werden allemaal ouder en wijzer en hadden het goed met elkaar. Maar in deze rustige zomerperiode kreeg ik zicht op die kras die nog altijd op mijn bril aanwezig was. Ik kreeg er zicht op dat ik hen toch altijd in mindere of meerdere mate op een afstand had gehouden, en daarmee mezelf en hen tekort had gedaan. Ik kreeg ook zicht op innerlijke pijn – weggestopt, maar nog wel aanwezig – en dat dit met de relatie met mijn ouders te maken had.

God, rust en profetie

God leidde me bij dit inzicht. Middels het eerder genoemde boek, maar ook doordat ik tijd en rust had zodat diepere lagen boven konden komen. Om diverse redenen ging ik deze zomer ook niet met vakantie; het was alsof ik me op dat boek móest richten. Daarbij had ik inzicht gekregen middels profetische woorden van kennis, via anderen. Een half jaar eerder had ik namelijk een aantal zaterdagen een ‘profetie cursus’ gevolgd onder leiding van Arleen Westerhof in Amsterdam. Daar had iemand gebeden: “Gea, je hebt nog innerlijke pijn; dat is netjes in een doosje weggestopt.” “Tja”, reageerde ik, “Dat klopt. Maar geen idee waar dat vandaan komt. En geen idee wat ik eraan zou moeten doen.” Diezelfde middag bad iemand anders: “Volgens mij moet je nog iets uitspreken met iemand.” Ik had echter geen beeld bij wie dat zou moeten zijn of waarom. Ik liet het maar voor wat het was.

De capriolen van een schipperszoon’ Thuiskomen

Die zomer, al redigerend, vielen de puzzelstukjes in elkaar. De volgende keer dat ik bij mijn ouders kwam, sprak ik me daarom uit en deelde met hen: “Pa, ma, jarenlang heb ik jullie op zekere afstand gehouden, door van alles wat er in het verleden gebeurd is. Ik zie nu in wat ik daardoor ook gemist heb. Dat is jammer. Ik heb mezelf tekort gedaan, ik heb jullie tekort gedaan. Dat is jammer.” Een paar woorden waren slechts nodig om elkaar te begrijpen. Het resultaat was dat de kras op mijn bril verdween, stukjes muur die er nog stonden tussen ons schrompelden weg. Het was als een soort ‘thuiskomen’; alsof we elkaar op een diepere manier hervonden en met elkaar verbonden werden. De laatste tijd was het goed met elkaar geweest, maar sindsdien werd het samenzijn rijker: elk bezoek aan mijn ruim tachtigjarige ouders vervult me met plezier, dankbaarheid en geeft nieuwe energie.

Het is zó bijzonder als relaties genezen en herstellen. Terugkijkend zie ik de hand van God, die me hielp om zicht te krijgen op stukjes van een innerlijke blokkade. We zijn nooit te oud om te leren!

Het boek ‘De capriolen van een schipperszoon’ is een prachtboek geworden en geeft een mooi tijdsbeeld. Het is te koop voor € 19,95 (excl. verzendkosten). Bestellen via een mailtje, met uw naam, telefoonnummer en adres. Of bel 06-2821 3373

IMG_1981